آدم اگر میتونست یکجور بره

آدم اگر می‌تونست یکجور بره
که هیچوقت
نتونه برگرده نگاه کنه پشت سرشو،
شاید خیلی جاها ول میکرد و میرفت!
آدم میترسه برگرده عقبِ سرشو نگاه کنه
و از چیزهایی که جا گذاشته وحشتش شه.
نگاه کنه به تیکه های خودش
که جامونده و وحشتش شه.
که بخواد با تمام توان برگرده به خودش و نتونه.
انگاری اون نتونستن میشینه توی زانوهات و
نمیذاره بری ....
اونی که آدم از دستش خلاصی نداره خودشه!
نه هیچ کسی
خاطره ای
مکانی
تعلقی
نه هیچی اندازه خودش ..........