مجیر پناه دهنده فریادرس خدا

(مجیر= پناه دهنده = فریادرس = خدا )

***** مجیر *****
گلعذارِ گلعذاران ای مجیر.
ای سپهسالارِ ادیان ای مجیر.
خالقی , هم اوّلین و آخرین.
دلربا و جانِ جانان ای مجیر.
هم جلیلی هم جمیل و بی رقیب.
صانعِ پیدا وپنهان ای مجیر.
هم سمیعی و بصیریّ و علیم.
راحم و حنّان و منّان ای مجیر.
حاکم و فرمانروائی بی مثال.
دلبر و دلدار و سبحان ای مجیر.
هم طبیب و ناجیِ مستضعفان.
هم دوایِ بی دوایان ای مجیر.
مهر و ماه و باد و باران , ازتو بس.
می برند آنگونه فرمان ای مجیر.
هم نشاندی در دلِ هر برّ و بحر.
لؤلؤ و یاقوتِ رمّان ای مجیر.
می نشانی بررخِ گلبرگِ گل.
ژاله ها , چون درّ غلتان ای مجیر.
گلشن و گلزار و باغ و راغها.
جلوه ایست از جود و احسان ای مجیر.
نافه و مُشکِ خُتن باشد گواه.
راهن از مِهرت غزالان ای مجیر.
ضامنِ آن آهوانِ دشتِ طوس.
دلبرت شاهِ خراسان ای مجیر.
بی گمان معمارِ این دنیا توئی.
ناظمِ کوه و بیابان ای مجیر.
نامِ تو , برقلّه ی اندیشه ام.
می دهد هر لحظه جولان ای مجیر.
چلچراغِ شامِ دیجورم بُوَد.
تک تکِ آیاتِ قرآن ای مجیر.
تا بُوَد جانم در این سلّولِ تن.
بر سرِ خوانِ تو مهمان ای مجیر.
چون نبودم لایقِ الطافِ تو.
نادمم از جرم و عصیان ای مجیر.
معتصم گشتم برآن(حَبل المتین)
شادم از این عهد وپیمان ای مجیر.
اندرین تلّ پر از جور و جفا .
گشته ام چون گویِ چوگان ای مجیر.
شرمسارم چون بُوَد ره توشه ام .
کوله باری از گناهان ای مجیر.
مژده ها دادی, درآن اُمّ الکتاب .
بهرِ استغفار و غفران ای مجیر.
هاتفی گفتا , زِ لطفت میرسد.
یوسفی دیگربه دوران. ای مجیر.
تاروپودم شد , کُنامِ درد و غم .
الامان از زخمِ هجران ای مجیر.
چشمِ نابینایِ رؤیاهایِ ما .
منتظر چون پیرِ کنعان ای مجیر.
مانده آن سیمرغِ وصلش رویِ قاف.
عاشقان سر در گریبان ای مجیر.
کلبه ی اَحزانِ ما از لطفِ تو.
کِی شود همچون گلستان ای مجیر.
کِی میسّر میشود دیدارِما.
ای نوایِ بی نوایان ای مجیر.
میرسد بانگِ رحیل از کاروان.
جانبِ ان باغِ رضوان ای مجیر.
بهرِفتحِ آرزو , دانم عظیم.
روز و شب باشد دعا خوان ای مجیر
=============================
شاعر=عبدالعظیم عربی از بندرماهشهر و بندرامام















.