‍ عشق یعنی من صبح ها،

‍ عشق یعنی من صبح ها،

به نگاهت، خیره شوم!

عشق چکّه کند در وجودم ...

یک فنجان حرف باشد،

تا بنوشیم!

تا بهار، روی سرمان گل بریزد!

عطر ناز شبنم، مستمان کند!

جهان،

کمی بیشتر، دلتنگ شود!

و یادمان بیفتد باز هم عصرها

خیابان ها را قدم بزنیم ...

عشق گاهی،

همین تو، در کنار من!

با همین امروزی که داریم،

به تلخی زندگی، خنده می زنیم ...