تکاپو پارت 50=احساست...

شب، ساکت‌تر از همیشه بود. امیل در اتاقش، در حالی که به سقف خیره شده بود، با افکاری که مثل طوفان در سرش می‌چرخید، دست و پا می‌زد. صدای برخورد امواج در دوردست، با تردیدهای او همخوانی داشت.

او با خودش زمزمه کرد: «یعنی واقعاً… احساسم بهش واقعیه؟ یا فقط یه حسیه که بعد از یه مدت، مثل یه رویای زودگذر، محو میشه؟» او نمی‌توانست بین منطق و این شورِ جدیدی که در قلبش شعله می‌کشید، مرزی پیدا کند.

اما در آن سوی ویلا، بکی نتوانسته بود آرام بگیرد. او برای فرار از آن احساساتِ آتشین، به بیرون ویلا آمده بود تا هوای شب را نفس بکشد. اما سکوتِ شب، به زودی با صدای خش‌خشی شکسته شد.

بکی با کنجکاوی در را باز کرد و با دیدن مردی که در تاریکی ایستاده بود، خشکش زد. قلبش فرو ریخت. او این مرد را می‌شناخت؛ او یکی از قدرتمندترین و بی‌رحم‌ترین رقبای شرکت پدرش بود.

مرد با لبخندی سرد و ترسناک گفت: «اگر تو رو بگیریم، پدرت دست برمی‌داره، نه؟»

بکی با صدایی که از ترس می‌لرزید، گفت: «یعنی چی؟ شما اینجا چیکار می‌کنید؟»

مرد با بی‌تفاوتی به سمت مردانِ مسلحِ پشت سرش اشاره کرد: «یعنی اینکه… پسرا! بگیریدش!»

در همان لحظه، امیل که برای پیدا کردن پاسخِ سوالاتِ ذهنی‌اش، به سمت بیرون ویلا قدم گذاشته بود، با صحنه‌ی وحشتناکِ دزدیده شدنِ بکی روبرو شد. او دید که چگونه بکی را با خشونت از هم جدا کردند و به سمت ماشین‌ها بردند. در آن لحظه، تمامِ آن تردیدها، تمامِ آن سوالاتِ “آیا این عشق واقعی است یا نه؟” در یک لحظه با خاک یکسان شد. پاسخ در چشمانِ نگرانِ امیل پیدا شد: “بله، واقعی است. چون می‌خواهم برای او بمیرم.”

امیل مانند یک سایه‌ی خشمگین، آن‌ها را دنبال کرد. او از مسیرهای مخفی و تاریک عبور کرد تا به مرکزِ مخفیگاه آن‌ها برسد. وقتی به آن ساختمان متروکه رسید، صحنه، قلبش را به درد آورد. بکی را روی یک صندلی چوبیِ قدیمی نشسته بودند و طناب‌های ضخیم، دست و پای او را بسته بود. او تنها و تنها، در میانه‌ی آن همه تاریکی و خشونت بود.

اما آن‌ها نمی‌دانستند که با چه هیولایی روبرو شده‌اند. امیل، که در این لحظه از یک پسرِ مهربان به یک شکارچیِ بی‌رحم تبدیل شده بود، بدون هیچ درنگی عمل کرد. با دقت و سرعتِ برق‌آسا، یکی پس از دیگری، نگهبان‌ها را با ضرباتِ دقیق و بی‌صدا (Headshot) از پا درآورد. او اجازه نمی‌داد هیچ مانعی بین او و بکی باقی بماند.

وقتی بالاخره به سمت بکی رسید، نفسش بند آمد. بکی، که در اثر دویدن و برخورد با زمین، به شدت آسیب دیده بود، در چشم‌های امیل لرزید.