ی وقتآی هست چشآت پره اشک امآ نمیزآر بریزه گلو

یِہ وَقتآیے هَست چشآت پُره اَشکــہ اَمآ نمیزآرے بریزه گلوت پُره بغضـہ اَمآ نمیزآرے بشکَنہ
دلت پُره حَرفہ اَمآ فقط سُکوت و سُکوت و سُکوت
رآضـے نیستے وَلے نَہ گلہ میکُنے و نَہ شکآیَتے
یہ وَقتآیے هَست کہ دیگہ فَقَطـ تَسلیم میشے
یہ وَقتـآیے بہ خودت میآے میبینے اَز اون هَمہ شیطنَت هیچے نمـونـده به همین راحتی جوونیت میره...