. بخشی از كتاب بابا لنگ‌دراز اثر جين وبستر

. بخشی از كتاب بابا لنگ‌دراز اثر جين وبستر

از نامه های بابا لنگ دراز به جودی آبوت

جودی! کاملا با تو موافق هستم که عده ای از مردم هرگز زندگی نمیکنند و
زندگی را یک مسابقه دو میدانند و میخواهند هرچه زودتر به هدفی که درافق دوردست است دست یابند و متوجه نمیشوند که آن قدر خسته شده‌اند که شاید نتوانند به مقصد برسند و اگرهم برسند ناگهان خود را در پایان خط میبینند.
درحالی که نه به مسیر توجه داشته‌اند و نه لذتی از آن برده‌اند.
دیر یا زود آدم پیر و خسته میشود درحالی که از اطراف خود غافل بوده است.
آن وقت دیگر رسیدن به آرزوها و اهداف هم برایش بی تفاوت میشود و فقط او میماند و یک خستگی بی لذت و فرصت و زمانی که ازدست رفته و به دست نخواهد آمد. ...
جودی عزیزم! درست است، ما به اندازهٔ خاطرات خوشی که از دیگران داریم آنها را دوست داریم و به آنها وابسته میشویم.
هرچه خاطرات خوشمان از شخصی بیشتر باشد علاقه و وابستگی ما بیشتر میشود.
پس هرکسی را بیشتر دوست داریم و میخواهیم که بیشتر دوستمان بدارد باید برایش خاطرات خوش زیادی بسازیم تا بتوانیم در دلش ثبت شویم.

دوستدار تو: بابا لنگ‌دراز