نوبت من که میرسید،

نوبت من که میرسید،
مدام دستش بند بود
یکروز بند را از دستش گرفتم
وتمام خاطراتمان را حلق آویز نمودم
دیگر نه دست او بند است
نه خاطره ای زنده
آسوده خاطر بادستهایش نفس میکشد