حکایتِ من ودل مبهم است ، می دانی ؟

حکایتِ من ودل مبهم است ، می دانی ؟
تمامِ قصه ی من ماتم است ، می دانی ؟

اگر بگویمش از سنگ ناله برخیزد
وَ این " مثل " که زدم هم کم است ، می دانی ؟
نشسته ام به تماشای باغِ قالی ها
سرم به روی دو زانو خم است ، می دانی ؟
غروب می شود و شب سیاه می پوشد
دوباره نوبت غم در غم است ، می دانی ؟

چراغِ پنجره ها مدتی ست خاموش است
سیاهی و خفقان توأم است ، می دانی ؟

چگونه ، با چه زبانی ، چگونه شرح دهم ؟
که حالِ روحیِ من درهم است ، می دانی ؟
مگیر خرده که جز درد بر زبانم نیست
گلایه کارِ بنی آدم است ، می دانی ؟

غزل شکایتِ این روزهای سختِ من است
غزل حکایتِ می میرم است ، می دانی ؟