سناریوفنبوی

#سناریوفنبوی

یکبار که لب دریا نشسته بودیم دستهات رو از لابه لای شن ها به سمت دستهای من حرکت دادی ، چند دقیقه ای بود که از دریا با سرو روی خیس اونجا جا خوش کرده بودیم انگشتهات که مثل پیچک میون انگشتهام میخزید ، غروب هم بود ، بخاطر داری ؟ با اینحال آبیِ دریا از تیرگی آسمون خنثی نمیشد ، هاله های سورمه ایش رو میدیدم ، توهم ماه رو نگاه میکردی ، بهم بگو چه احساسی داشت از این فاصله خودت رو دیدن ؟ گرچه از دور هم چشمگیر بودی ماهِ خاکستری من ...
لبخندم رو دیدی ، دزدکی نگاهت میکردم ، با بوسه ای به روی دستم دلگرمی دادی که نیاز نیست خجالت بکشم .... کمی نگاهم کردی ، نگاهت عجیب بود ، از اون نگاها که انگار میدونی بعدش چه اتفاقی میافته و بعدش یک نفس عمیق میکشی ... دارم از لحظات خداحافظی حرف میزنم صدام رو میشنوی؟
بالاخره لبهات رو فاصله دادی و گفتی

_آسمون داره تیره میشه چون تو دست درازی کردی و جوهره آبیش رو از رگهاش دزدیدی ... حالا آسمون میون موهاته ... یک آسمون رنگ پریده ...

_پس با همین دستهام رنگ دنیام رو بدون تو میون موهام جا دادم ، درسته؟

_دنیای تو بعد من آبیِ رنگ پریده اس ؟

_آره ، و آبی رنگ پریده طیفِ خاکستریه ... و تو میدونی خاکستری غمگین ترین رنگ هاست جونگکوکی ....

مشتش رو بالا اورد و به دستش خیره شد که جای خالی دستهای ماه خاکستریش با شن ها پر بود و از لابه لای انگشتهاش پایین میریخت

_حالا که جای خالیت اینطور از بین انگشتهام پایین میریزه ، اجازه بده گله کنم ، قرار بود فقط دنیام آبی رنگ پریده باشه جونگکوکی ، رفتنت شد  خاکستر و پاشیده شد روی ثانیه هام ... ثانیه های خاکستری بدونِ تو ... حالا من خاکستری ام ، خود ابی رنگ پریده ات ... یک حضورِ بی وجود به اندازه سایه ام تو روزهای ابری ... گمان میکردم این یک شوخیه این که ندارمت و حسرتهام رو زندگی میکنم ، امید داشتم بارون بباره اسمون صاف و آبی بشه تو مثل خورشید بهم بتابی ، سالهاست خورشید رو توی کوله ات گزاشتی و رفتی من هنوز در انتظار بارونم ، خورشید رو که بردی ... ابرهای بارون زارو برگردون جونگکوکی ... گرچه اگر بارون بباره هیچ اسمونی بی خورشید روشن نیست ... تو خودِ خورشید من بودی ....