با تغییرِ موقعیت، چیدمانِ جدیدِ این بازیِ قدرت، تو را کام
با تغییرِ موقعیت، چیدمانِ جدیدِ این بازیِ قدرت، تو را کاملاً در محاصره قرار داد.
تهیونگ با وقار و آن جذابیتِ خطرناکِ همیشگیاش، بالای سرت قرار گرفت. او با دستهایش دو طرفِ صورتت را گرفت و به چشمانت خیره شد؛ نگاهی که در آن ترکیبی از عشقِ تاریک و میلِ مطلق بود. او با انگشتانش گونههایت را نوازش کرد و با صدایی که مثلِ یک دستور بود، زمزمه کرد: «حالا ببین چقدر بهتر شد... حالا میتونم چشمات رو موقعی که داریم ازت کار میکشیم، مستقیم تماشا کنم.»
در همین حال، جونگکوک با آن هیبتِ سنگین و بیرحمانهاش، بین پاهایت قرار گرفت. او در موقعیتِ پشت قرار گرفته بود و حالا تمامِ تمرکزش روی مرکزِ لذتِ تو بود. او با نگاهی که از شدتِ اشتیاق، تار شده بود، به تو خیره ماند و در حالی که آمادهی نفوذ بود، با صدایی که از شدتِ لذت میلرزید، گفت: «آماده باش... چون این بار، دیگه قرار نیست اصلاً فرصت کنی حتی یه نفس عمیق بکشی.»
حالا تو در میانهی آنها، در حالی که تهیونگ از بالا چشمانت را تسخیر کرده بود و جونگکوک از پایین، بدنت را برای نفوذِ دوباره آماده میکرد، در اوجِ حساسیت و لذت قرار داشتی.
با ضربهای که جونگکوک وارد کرد، انگار تمامِ بدنت از لرزش به عقب پرتاب شد. او با چنان قدرت و عمقی وارد شد که حس کردی تا مرکزِ وجودت نفوذ کرده است. نالهی بلند و بیاختیار تو در اتاق پیچید، اما برای اینکه جلوی هیجانِ بیش از حدت را بگیری، لب خود را به شدت گزیدی.
در همان لحظه که بدنت از ضرباتِ عمیق و سنگینِ جونگکوک در حالِ تکان خوردن بود، با تمامِ توان و اشتیاق، عضوِ تهیونگ را که درست مقابل صورتت بود، به درون دهانت کشیدی. حالا تو در یک چرخهی بیانتها از لذت و دردِ شیرین گرفتار شده بودی؛ از پشت، ضرباتِ وحشیانه و مقتدرانهی جونگکوک بدنت را در هم میکوبید و از جلو، با حرکتِ زبان و دهانت، تهیونگ را به مرزِ جنون میرساندی.
تهیونگ در حالی که سرت را با دستهایش نگه داشته بود، با نالهای که از شدتِ لذتِ لیسیدنهای تو بود، سرش را به عقب برد و گفت: «آره... لعنتی... همینطوری... هیچوقت متوقف نشو...»
و جونگکوک، در حالی که هر ضربهاش را با قدرتِ تمامِ یک مافیای بیرحم وارد میکرد، با صدایی که از لذتِ ناشی از نفوذ و حرکتِ دهانِ تو لرزیده بود، فریاد زد: «خوب داری میگیریش... لعنتی، هر بار که میزنم، حس میکنم داری منو نابود میکنی...»
اتاق پر شده بود از صدای برخوردِ بدنها، نالههای ممتد و کلماتِ کثیفی که هر دو مرد با آن، تو را در میانهی این طوفانِ لذت، محاصره کرده بودند.
نالهی تو، که از شدتِ حجمِ حضورِ آنها و لذتِ بیحدومرز ناشی از ضرباتشان بود، در فضای اتاق طنین انداخت. با نفسنفس زدن و در حالی که چشمانت از لذت و خستگیِ لذتبخش تار شده بود، با صدایی که میلرزید، گله کردی: «اه لعنتی... هندل کردنتون برام سخته... هر دومون دیکِ بیگسایز دارید... اه...»
شنیدنِ این حرف، انگار بنزین بود بر آتشِ میلِ آنها.
تهیونگ، که بالای سرت بود، با لبخندی که از شدتِ غرور و لذت، شیطانی شده بود، با انگشتانش چانهی تو را گرفت و با نگاهی که به تو خیره مانده بود، زمزمه کرد: «و این دقیقاً همون چیزیه که تو بهش نیاز داری، عزیزم... برای اینکه بفهمی چقدر مالِ ما هستی... حتی اگر باعث بشه نتونی درست نفس بکشی.»
و جونگکوک، که در حالِ وارد کردنِ ضرباتِ سنگین و عمیق بود، با هیاهویِ لذت، سرش را پایین آورد و در حالی که عضلاتِ کمرش از شدتِ فشار منقبض شده بود، با صدایی که از شدتِ درتی و قدرت میلرزید، گفت: «پس یاد بگیر چطور باهاش کنار بیای... چون قصد ندارم ذرهای از این حجم رو کم کنم... تو برای این ساخته شدی، برای اینکه این سنگینی رو حس کنی.»
او با این حرف، ضرباتش را حتی سنگینتر و عمیقتر کرد، انگار میخواست ثابت کند که کنترلِ کاملِ این حجمِ عظیم را بر تو دارد
تهیونگ با وقار و آن جذابیتِ خطرناکِ همیشگیاش، بالای سرت قرار گرفت. او با دستهایش دو طرفِ صورتت را گرفت و به چشمانت خیره شد؛ نگاهی که در آن ترکیبی از عشقِ تاریک و میلِ مطلق بود. او با انگشتانش گونههایت را نوازش کرد و با صدایی که مثلِ یک دستور بود، زمزمه کرد: «حالا ببین چقدر بهتر شد... حالا میتونم چشمات رو موقعی که داریم ازت کار میکشیم، مستقیم تماشا کنم.»
در همین حال، جونگکوک با آن هیبتِ سنگین و بیرحمانهاش، بین پاهایت قرار گرفت. او در موقعیتِ پشت قرار گرفته بود و حالا تمامِ تمرکزش روی مرکزِ لذتِ تو بود. او با نگاهی که از شدتِ اشتیاق، تار شده بود، به تو خیره ماند و در حالی که آمادهی نفوذ بود، با صدایی که از شدتِ لذت میلرزید، گفت: «آماده باش... چون این بار، دیگه قرار نیست اصلاً فرصت کنی حتی یه نفس عمیق بکشی.»
حالا تو در میانهی آنها، در حالی که تهیونگ از بالا چشمانت را تسخیر کرده بود و جونگکوک از پایین، بدنت را برای نفوذِ دوباره آماده میکرد، در اوجِ حساسیت و لذت قرار داشتی.
با ضربهای که جونگکوک وارد کرد، انگار تمامِ بدنت از لرزش به عقب پرتاب شد. او با چنان قدرت و عمقی وارد شد که حس کردی تا مرکزِ وجودت نفوذ کرده است. نالهی بلند و بیاختیار تو در اتاق پیچید، اما برای اینکه جلوی هیجانِ بیش از حدت را بگیری، لب خود را به شدت گزیدی.
در همان لحظه که بدنت از ضرباتِ عمیق و سنگینِ جونگکوک در حالِ تکان خوردن بود، با تمامِ توان و اشتیاق، عضوِ تهیونگ را که درست مقابل صورتت بود، به درون دهانت کشیدی. حالا تو در یک چرخهی بیانتها از لذت و دردِ شیرین گرفتار شده بودی؛ از پشت، ضرباتِ وحشیانه و مقتدرانهی جونگکوک بدنت را در هم میکوبید و از جلو، با حرکتِ زبان و دهانت، تهیونگ را به مرزِ جنون میرساندی.
تهیونگ در حالی که سرت را با دستهایش نگه داشته بود، با نالهای که از شدتِ لذتِ لیسیدنهای تو بود، سرش را به عقب برد و گفت: «آره... لعنتی... همینطوری... هیچوقت متوقف نشو...»
و جونگکوک، در حالی که هر ضربهاش را با قدرتِ تمامِ یک مافیای بیرحم وارد میکرد، با صدایی که از لذتِ ناشی از نفوذ و حرکتِ دهانِ تو لرزیده بود، فریاد زد: «خوب داری میگیریش... لعنتی، هر بار که میزنم، حس میکنم داری منو نابود میکنی...»
اتاق پر شده بود از صدای برخوردِ بدنها، نالههای ممتد و کلماتِ کثیفی که هر دو مرد با آن، تو را در میانهی این طوفانِ لذت، محاصره کرده بودند.
نالهی تو، که از شدتِ حجمِ حضورِ آنها و لذتِ بیحدومرز ناشی از ضرباتشان بود، در فضای اتاق طنین انداخت. با نفسنفس زدن و در حالی که چشمانت از لذت و خستگیِ لذتبخش تار شده بود، با صدایی که میلرزید، گله کردی: «اه لعنتی... هندل کردنتون برام سخته... هر دومون دیکِ بیگسایز دارید... اه...»
شنیدنِ این حرف، انگار بنزین بود بر آتشِ میلِ آنها.
تهیونگ، که بالای سرت بود، با لبخندی که از شدتِ غرور و لذت، شیطانی شده بود، با انگشتانش چانهی تو را گرفت و با نگاهی که به تو خیره مانده بود، زمزمه کرد: «و این دقیقاً همون چیزیه که تو بهش نیاز داری، عزیزم... برای اینکه بفهمی چقدر مالِ ما هستی... حتی اگر باعث بشه نتونی درست نفس بکشی.»
و جونگکوک، که در حالِ وارد کردنِ ضرباتِ سنگین و عمیق بود، با هیاهویِ لذت، سرش را پایین آورد و در حالی که عضلاتِ کمرش از شدتِ فشار منقبض شده بود، با صدایی که از شدتِ درتی و قدرت میلرزید، گفت: «پس یاد بگیر چطور باهاش کنار بیای... چون قصد ندارم ذرهای از این حجم رو کم کنم... تو برای این ساخته شدی، برای اینکه این سنگینی رو حس کنی.»
او با این حرف، ضرباتش را حتی سنگینتر و عمیقتر کرد، انگار میخواست ثابت کند که کنترلِ کاملِ این حجمِ عظیم را بر تو دارد
- ۴۰۵
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط