تو با قلب ویران من چ رد

تو با قلب ویرانہ ے من چہ ڪردے
ببین عشق دیوانه‌ے من، چہ ڪردے
در ابریشم عادت آسودہ بودم
تو با بال پروانہ من چہ ڪردے؟
ننوشیدہ از جام چشم تو مستم
خمار است می‌خانہ ے من چہ ڪردے
مگر لایق تڪیہ ڪردن نبودم
تو با حسرت شانہ من چہ ڪردے
مرا خستہ ڪردے و خود خستہ رفتے
سفر ڪردہ با خانہ من چہ ڪردے
جهان من از گریه‌ است، خیس باران
تو با سقف ڪاشانہ من چہ ڪردے...