رمان گناهکار قسمت ششم (487 )
کتابخانه نودهشتیا
گناهکار
fereshteh277 کاربر انجمن نودهشتیا
سرایدار در رو باز کرد و ارسلان ماشینو برد تو.
امشب شایان نمیاد؟
نه امشب ازش خبری نیست واسه یه کاری مجبور شد از شهر بره بیرون
نگاهم کرد و به جور خاصی جملشو به زبون آورد.
امشب فقط منم و توا
خودمو زدم به اون راه و رومو ازش گرفتم کنار بقیه ی ماشینا پارک کرد خواستم پیاده بشم که نذاشت.
صبر کن
از ماشین پیاده شد؛ با لبخند به طرفم اومد و در سمت منو باز کرد. دستشو به طرفم دراز کرد.
پوزخند محوی روی لیام نشست. بدون اینکه دستشو بگیرم از ماشین پیاده شدم از گوشه ی چشم دیدمش که لبخندشو قورت داد.
رفتیم سمت ویلا باغ بزرگ و سرسبزی داشتن با اینکه الان هوا نسبتا سرده و کم کم داره زمستون از راه میرسه اما اینجا انگار هنوز حال
و هوای تابستونو داره درختا سرسبز و شاداب بودن بیشتر از این نخواستم عین ندید بدیدا کنجکاوی کنم.
صدای موزیک لایت به گوش میرسید به محض حضور ما دو تا خدمتکار به طرفمون اومدن تا مانتوی من و بالتوی پاییزه ی ارسلان رو از دستمون بگیرن.
تشکر کردم و مانتومو در آوردم شال حریری که روی موهام انداخته بودم و هم رنگ لباسم بود رو روی شونه هام انداختم. یقه ی لباسم
زیادی باز بود این جوری کمی پوشیده تر می شد.
بار اولم نیست که از این لباسا میپوشم اما جوری هم لباس نمی پوشیدم که همه یه جورایی خاص نگاهم کنن اینجا عادی بود. حتی اگه
زننده ترین لباسو هم توی این جور مهمونیا بپوشی بازم برای مردای اینجا به امر عادیه
نیم نگاهی به ارسلان انداختم. کت و شلوار مشکی و خوش دوختی به تن داشت همراه با پیراهن کرمی و کراوات مشکی
خیالم راحت بود که امشب شایانو اینجا نمی بینم از اون شب به بعد به کمک ارسلان از جلوی چشمش دور می موندم.
چرا شالتو برنمی داری؟ بذار لباست مشخص باشه.
همین جوری خوبه من راحتم.
لحنم به قدری جدی بود که بفهمه و دیگه ادامه نده.
وارد شدیم زن و مرد دور تا دور سالن تجمع کرده بودن و با هم حرف میزدند. موزیک فضا رو پر کرده بود. عده ای اون وسط در حال
رقص بودن زن و مرد توی آغوش هم آروم می رقصیدند.
کنار ارسلان بودم با بعضی از مهمونا سلام و احوال پرسی کرد ولی چشم من اطراف سالنو می پایید تا شاید بتونم اونی که با دیدنش قلبم
آروم میگیره رو پیدا کنم.
گناهکار
fereshteh277 کاربر انجمن نودهشتیا
سرایدار در رو باز کرد و ارسلان ماشینو برد تو.
امشب شایان نمیاد؟
نه امشب ازش خبری نیست واسه یه کاری مجبور شد از شهر بره بیرون
نگاهم کرد و به جور خاصی جملشو به زبون آورد.
امشب فقط منم و توا
خودمو زدم به اون راه و رومو ازش گرفتم کنار بقیه ی ماشینا پارک کرد خواستم پیاده بشم که نذاشت.
صبر کن
از ماشین پیاده شد؛ با لبخند به طرفم اومد و در سمت منو باز کرد. دستشو به طرفم دراز کرد.
پوزخند محوی روی لیام نشست. بدون اینکه دستشو بگیرم از ماشین پیاده شدم از گوشه ی چشم دیدمش که لبخندشو قورت داد.
رفتیم سمت ویلا باغ بزرگ و سرسبزی داشتن با اینکه الان هوا نسبتا سرده و کم کم داره زمستون از راه میرسه اما اینجا انگار هنوز حال
و هوای تابستونو داره درختا سرسبز و شاداب بودن بیشتر از این نخواستم عین ندید بدیدا کنجکاوی کنم.
صدای موزیک لایت به گوش میرسید به محض حضور ما دو تا خدمتکار به طرفمون اومدن تا مانتوی من و بالتوی پاییزه ی ارسلان رو از دستمون بگیرن.
تشکر کردم و مانتومو در آوردم شال حریری که روی موهام انداخته بودم و هم رنگ لباسم بود رو روی شونه هام انداختم. یقه ی لباسم
زیادی باز بود این جوری کمی پوشیده تر می شد.
بار اولم نیست که از این لباسا میپوشم اما جوری هم لباس نمی پوشیدم که همه یه جورایی خاص نگاهم کنن اینجا عادی بود. حتی اگه
زننده ترین لباسو هم توی این جور مهمونیا بپوشی بازم برای مردای اینجا به امر عادیه
نیم نگاهی به ارسلان انداختم. کت و شلوار مشکی و خوش دوختی به تن داشت همراه با پیراهن کرمی و کراوات مشکی
خیالم راحت بود که امشب شایانو اینجا نمی بینم از اون شب به بعد به کمک ارسلان از جلوی چشمش دور می موندم.
چرا شالتو برنمی داری؟ بذار لباست مشخص باشه.
همین جوری خوبه من راحتم.
لحنم به قدری جدی بود که بفهمه و دیگه ادامه نده.
وارد شدیم زن و مرد دور تا دور سالن تجمع کرده بودن و با هم حرف میزدند. موزیک فضا رو پر کرده بود. عده ای اون وسط در حال
رقص بودن زن و مرد توی آغوش هم آروم می رقصیدند.
کنار ارسلان بودم با بعضی از مهمونا سلام و احوال پرسی کرد ولی چشم من اطراف سالنو می پایید تا شاید بتونم اونی که با دیدنش قلبم
آروم میگیره رو پیدا کنم.
- ۱.۱k
- ۱۲ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط