ﺁﺩﻡ، ﺧﻮﺩِ ﺁﺩﻡ، ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ. ﺑﻮﺩﻧﺶ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ.
ﺁﺩﻡ، ﺧﻮﺩِ ﺁﺩﻡ، ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ. ﺑﻮﺩﻧﺶ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ.
ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻧﺶ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ. ﺩﺳﺖ ﻭ ﻗﻠﺒﺶ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺗﻮ ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ﺟﻮﺷﺪ، ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺭﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﯽ،
ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﺗﻮ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﺭﻭﯾﯿﺪﻩ.
ﺷﺎﯾﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﯽ ﻫﻢ. ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﯽ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﯽ.
ﻧﺘﻮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﯽ.
- ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺩﻭﻟﺖ ﺁﺑﺎﺩﯼ / ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽِ ﺳﻠﻮﭺ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻧﺶ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ. ﺩﺳﺖ ﻭ ﻗﻠﺒﺶ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺗﻮ ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ﺟﻮﺷﺪ، ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺭﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﯽ،
ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺪﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﺗﻮ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﺭﻭﯾﯿﺪﻩ.
ﺷﺎﯾﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﯽ ﻫﻢ. ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﯽ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﯽ.
ﻧﺘﻮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﯽ.
- ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺩﻭﻟﺖ ﺁﺑﺎﺩﯼ / ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽِ ﺳﻠﻮﭺ
- ۱.۱k
- ۰۳ شهریور ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط