مرد بی رحم

### پارت پانزدهم: بوسه‌ای بر نشانه‌یِ ابدیت

روزها، هفته‌ها و ماه‌ها گذشت. عمارتِ مافیایی دیگر بویِ مرگ نمی‌داد، اما همیشه یک سکوتِ سنگین در آن جریان داشت. لیها زنده مانده بود؛ معجزه‌ای که پزشکانِ مخصوصِ جونگ‌کوک هم آن را باور نداشتند. اما او، آن لیهایِ سابق نبود. روحش در آن شبِ خونین، زخمیِ دنیایی دیگر شده بود، زخمی که هیچ‌گاه به طور کامل التیام نیافت.

او حالا رویِ شانه‌یِ راستش، نشانی از فداکاری داشت؛ یک جایِ زخمِ عمیق و گوشتی که یادآورِ لحظه‌ای بود که قلبِ تپنده‌یِ جونگ‌کوک را با تنِ خود حفظ کرده بود.

هر روز، وقتی آفتابِ بی‌رمقِ عصرگاهی از میانِ پرده‌هایِ سنگینِ اتاق می‌گذشت، جونگ‌کوک در کنارِ او بود. او دیگر آن مافیایِ بی‌رحمِ قبل نبود؛ حالا او مردی بود که تمامِ قدرتِ جهانی‌اش در برابرِ شکنندگیِ لیها ذوب می‌شد.

لیها اغلب کنارِ پنجره می‌نشست و به دوردست‌ها خیره می‌شد، جایی که مرزِ میانِ واقعیت و کابوس‌هایش بود. جونگ‌کوک از پشت، آرام به او نزدیک می‌شد. دست‌هایِ پهن و مردانه‌اش را با چنان ظرافتی دورِ شانه‌هایِ او حلقه می‌کرد که انگار لیها یک پرنده‌یِ بلورین است که ممکن است با یک فشارِ ناچیز در دستانش خرد شود.

او لباسِ لیها را با سرانگشتانش کمی کنار می‌زد تا آن جایِ زخمِ سرخ‌رنگ نمایان شود. چشم‌هایِ جونگ‌کوک، پر از حسرتی ابدی و عشقی که کلمات از وصفش عاجز بودند، روی آن زخم می‌نشست. او سرش را خم می‌کرد و با لب‌هایش، آن نقطه از پوستِ لیها را – همان‌جا که تیرِ تقدیر برخورد کرده بود – می‌بوسید.

هر بوسه، یک سوگندِ دوباره بود. یک "متاسفم" که در هر بار تکرار، رنگِ "عاشقت هستم" می‌گرفت.

لیها در آن لحظه، چشمانش را می‌بست. او هنوز هم در خواب‌هایش، صدایِ آن شلیک و سنگینیِ آن تیر را حس می‌کرد، اما گرمایِ بوسه‌هایِ جونگ‌کوک روی زخمِ شانه‌اش، تنها چیزی بود که او را به این دنیا برمی‌گرداند.

جونگ‌کوک زیرِ لب، همان‌طور که لبش روی زخم بود، زمزمه می‌کرد: «این نشونِ منه... نشونِ اینکه تو بزرگترین پناهگاهِ منی. تا وقتی این زخم هست، من دیگه هیچ‌وقت اجازه نمی‌دم هیچ دردی بهت برسه.»

لیها دستش را روی دستِ جونگ‌کوک می‌گذاشت و لبخندِ کمرنگی می‌زد؛ لبخندی که اگرچه غمگین بود، اما سرشار از آرامشِ رسیدن بود. آن‌ها در قلعه‌یِ خودشان، در محاصره‌یِ خون و خاطرات، به آرامشی رسیده بودند که هیچ طوفانی دیگر نمی‌توانست آن را از آن‌ها بگیرد.

مافیایِ عاشق، حالا به مقصد رسیده بود. نه با فتحِ سرزمین‌ها، که با فتحِ قلبِ یکدیگر، در سایه‌یِ یک زخمِ مقدس.