اندوهت را بتکان

اندوهت را بتکان
جهان منتظرت نمی‌مـاند تا حالت خوب شود.
جهان صبر نمی‌کند تا غصه‌ات سر آید.
جهان بـرای هیچکس منتظر نمی‌ماند
و برای هیچکس صبر نمی‌کند.
جهان می‌رود چه تو غمگین باشی
و چه شادمان، چه سوگوار باشی و چه رقصان.
می‌دانی این جهانی که می‌رود نامش چیست؟
نـامش عمر است و تو ناگزیری که دنبالش بروی
حتی اگـر سینه خیز. تو ناگزیری که
اندوهت را بتکانی و غمت را بشویی و بروی
وگرنه جهان می‌رود و عمر می‌رود و تو جا می‌مانی
از جهان و از عمر و از خودت...

به دیروز اجازه نده امروز تو را خراب کند

«سلام صبح وروزگارتان بخیر»