گاهی دلت می خواهد جایی باشی که در لحظه امکانش نیست.

گاهی دلت می خواهد جایی باشی که در لحظه امکانش نیست.

مثلا جایی در میانه ی بین الحرمین. 

میان همهمه ی آن همه زائر، گوشه ی دنجی بیابی و به جای بساط پیک نیک، سفره ی دلت را پهن کنی و تمامی داراییت را که نه! تمامی نداریت را، ترک های وجودت را، تکه های شکسته ات را، دل ِ رنجور و خسته ات را و ... همه و همه را دانه دانه  بچینی کنار یکدگر و بخوانی اش به مهمانی