زیر سیگارِ پر از خاکسترِ من ،

زیر سیگارِ پر از خاکسترِ من ،


فنجانِ سَر خورده ی قهوه . . . .


و پنجره ای که ،


پک میزند خالیِ اتاق را . . . .


همه خیره شدندبه سکوتِ من ،


که هرگز علامتِ رضا نیست . . . .


تنهایی شش دانگِ خودش رامی اندازد پشتِ قباله ام ،


وقتی مرا به عقدِ دائمِ درد در می آورد . . . .


حالا سالهاست ناگریزم از تمکین . . . .





"چقدر این شعربه پدرش رفته است"