پلاسکویی دیگر فرو ریخت و مردمی زیر آوارکوتاهی دیگران جان

پلاسکویی دیگر فرو ریخت و مردمی زیر آوارکوتاهیِ دیگران جان دادند.

ایران بار دیگرداغدارشد و تا کیِ؟ تا کِی اندوه فجایعی را به دوش بکشیم که می‌شد ازآن‌ها پیشگیری کرد؟ که می‌شد جان‌هایی را نجات داد و می‌شد سرزمین شادتر و آبادتری داشت؟

مسئولین ()محترم! لااقل وقتی پای جان مردم درمیان است، سخت‌گیر باشید. اینجا مهدکودک نیست و این سازه‌ها، اسباب بازی شما نیست که هرکسی میل قدرت و ثروت داشت، بسازد و ما بازیچه‌های این بازی نیستیم که وسط این سازه‌های مسخره بمیریم! ما خسته‌ایم از اینهمه مصیبت، از اینکه دست‌ها از جیب‌هامان به گردن و شاهرگ‌هامان رسیده و یا در میان بدنه‌های سست ماشین‌های غیر استاندارد مچاله می‌شویم، یا زیر آوار سازه‌های غیر اصولی می‌مانیم و مابقی که زنده‌ایم، ته‌مانده‌ی آرزوهای برباد، بر دوش؛ حیرانیم که به کدامین درد تحمیلی، بگرییم!!!
لطفا به فکر مردم باشید، به فکر ساده‌باورانی که به شما اعتماد کرده‌بودند....