هر آدمی شاید در عمرش فقط یک بار می‌تواند کسی را به تمام م

هر آدمی شاید در عمرش فقط یک بار می‌تواند کسی را به تمام معنا دوست بدارد، تمامش را، حتی تیرگی‌های روحش را بپرستد، و خدا بسازد از آدمی که می‌داند آسمانی نیست، نگاهش کند، و بی آن که داشتن یا نداشتنِ آغوشش چندان مهم باشد، از حال خوب او به آرامش برسد. محو شود، پنهان شود، گم شود در رویای بودن با او، حتی اگر به نگاهی از دور قناعت کند. دل خوش کند حتی به بوسه‌های ناممکن، به عکسی، به نگاهی، به لبخندی. هر کسی شاید فقط یک بار، با یک آدم، پرنده می‌شود …