پندانه

مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست
هزار جان عزیزت فدای جان ای دوست


چنان به دام تو اُلفت گرفت مرغ دلم
که یاد می‌نکند عهد آشیان ای دوست


گرَم تو در نگشایی کجا توانم رفت
به‌راستان که بمیرم بر آستان ای دوست


دلی شکسته و جانی نهاده بر کف دست
بگو بیار که گویم بگیر هان ای دوست


تنم بپوسد و خاکم به باد ریزه شود
هنوز مهر تو باشد در استخوان ای دوست


که گفت سعدی از آسیب عشق بگریزد
به دوستی که غلط می‌برد گمان ای دوست


که گر به جان رسد از دست دشمنانم کار
ز دوستی نکنم توبه همچنان ای دوست...

#سعــــدی


👳 @mollanasreddin 👳