اهم، هیلرزها.

اهم، هیلرزها.

یه سؤال ساده دارم؛ واقعا از قلمم بدتون میاد؟

چون مدتیه چیزی جز سکوت نمی‌بینم. نه حمایتی، نه واکنشی، نه حتی یه نشونه‌ی کوچیک که بفهمم هنوز نوشته‌هام براتون اهمیتی داره. جالبه که یه زمانی برای هر پست و هر فیکشن حرفی برای گفتن داشتین، ولی الان انگار همه‌چیز تموم شده و فقط منم که هنوز دارم ادامه می‌دم.

اگر قلمم رو دوست ندارین، خیلی ساده بگین.
اگر فیکشن‌هام دیگه براتون جذاب نیست، بگین.
اگر سبک نوشتنم رو نمی‌پسندین، بگین.

قرار نیست از شنیدن حقیقت چیزی بشه. فقط ترجیح می‌دم حقیقت رو بدونم تا اینکه هر بار بعد از گذاشتن یه پست، با خودم فکر کنم چرا هیچ‌کس دیگه واکنشی نشون نمی‌ده.

من برای چیزی که می‌نویسم وقت می‌ذارم. قرار نیست برای هر نوشته‌ای انتظار تعریف داشته باشم، اما وقتی حتی کوچک‌ترین حمایتی هم وجود نداره، طبیعیه که آدم بالاخره متوجه بشه شاید مخاطبش دیگه علاقه‌ای به ادامه‌ی این مسیر نداره.

پس اگر واقعا دیگه نمی‌خواین نوشته‌هامو بخونین، مشکلی نیست.
اگر دیگه این صفحه براتون اهمیتی نداره، اون هم مشکلی نیست.

فقط صادق باشین.

چون سکوتی که این مدت دیدم، بیشتر از اینکه شبیه بی‌حوصلگی باشه، شبیه بی‌تفاوتیه.

پس هیلرزها، این بار منتظر یه جواب واقعی‌ام؛
از قلمم بدتون میاد، یا دیگه فقط اسم «هیلرز» مونده و حمایتی در کار نیست؟