عشق : یعنی منتهایِ آرزو .

عشق : یعنی منتهایِ آرزو .
هدیه ای از ( لا اِلهَ غَیرُ هو ) .

عشق : یعنی گوهرِ عزّ و شرف .
مردی و مردانگی ها , صف به صف .

عشق : یعنی غایتِ دلدادگی .
صاف و شفّاف و زلال و سادگی .

عشق : یعنی پایمردی در وفا .
دوری از نیرنگ و سالوس و ریا .

عشق : یعنی در بلاها زیستن .
ذرّه ذرّه , بیستون را بیختن .

عشق : یعنی پای در گِل داشتن .
در غمستان , جای و منزل داشتن .

لیکن امروز عشق پوشالی شده .
همصدا با طبلِ تو خالی شده .

دیگر از کوهی نمی آید صدا .
پس چه شد , آن تیشه یِ فرهادها ؟

چون زلیخائی نزاده مادری .
خسرو یا فرهادهایِ دیگری.

خویِ نامردی , چو نا محدود شد .
ای عظیم عشق و وفا نابود شد .
========================
شاعر= عبدالعظیم عربی از خوزستان=
بندرماهشهر و بندرامام ( سربندر ).