هر نیمه شب ،

هر نیمه شب ،


کلمات تودر پاشویه چشمان من آب تنی می کنند . . . . .


کاش هنوز هم تابستان ،


شمع دانی های همسایه بود ،


که رنگ به رنگ می شدند از عاشقانه های ساده اما نو . . . . .


ما که تمام آسمان راپرستو می پوشیدیم ،


حالا تو نیستی . . . . .


و کنار بال پروانه ها ،


بهار من ،


روبان سیاه زده است . . . . .


تو نیستی و من ،


همیشه بهاری تمام شده ام ،


برای باغچه کوچک دل . . . . .