این خاطره جان می دهد برای ذوق مرگ شدن

این خاطره جان می دهد برای ذوق مرگ شدن!

من که کاری به کار کسی نداشتم
انتهای خیابان پاییز
نشسته بودم
شعرم را می نوشتم
از راه که رسیدی
اصلا مشخص بود
با قصدو غرض آمده ای
حالا خوب شد؟
عاشقت شدم...
راحت شدی؟
چیز زیادی از او نمی خواستم،گفتم همین قدر بمان که یک خاطره ی کوچک بسازیم
بعد برو...
عجله داشت انگار!
ساعتش را نگاهی کرد و گفت...
خب،
بگو خاطره ات را،تا بسازیمش!
گفتم زیاد وقتت را نمی گیرم
همین قدر کنارم بمانی
که عصر یک پنجشنبه ی سرد پاییزی
همین طور که برایت انار دانه میکنم و دیکته ی دخترمان باران را می گویم!
صدا میزنم...
راستی عیال!
نظرت چیست فردا آش رشته بپزیم!
با پیاز داغ و کشک فروان!
همان طور که ناخن هایت را فوت میکنی
تا لاک هایش خشک شود بگویی
تا آشپزش که باشد؟
میگویم
یک آش تو با آن چشم ها پختی برایمان
با دو سه متر روغن رویش!
که سالهاست میخوریم و...
به به!
به به!
این یکی آش با من!
خندید،ساعتش را نگاه کرد و گفت:
تمام شد؟
گفتم...
بله!
فقط...
میشود این جای خاطره که رسیدی
همزمان با فوت کردن ناخن،یک چشمک هم بزنی؟
گفت چرا...
گفتم نمیدانی اما...
این خاطره جان می دهد برای ذوق مرگ شدن!