(گوهرِ مقصود)

(گوهرِ مقصود)
آنان که درآبِ لس گِل آلود+
ضیّاد شدند از پیِ سود+++
چون هرزه و هرزه گردهستند*
خوارند وذلیل و پَست و مطرود***
میشد همه جا روضه ی رضوان+
گرهرزه ای درجهان نمیبود+++
برد از دلِ من, غصّه عظیما*
زیبائیِ این گوهرِ مقصود***