قسم به زن به خشاب هایی که با حوصله پر می کنند

قسم به زن به خشاب هایی که با حوصله پر می کنند
به جای لیوان ِ چای صبحانه ی مردی که دوستش می دارند

قسم به کردستان
به مرزهایی که آنقدر عقب کشیدند
تا به شانه هایش تکیه کنند

قسم به کوبانی
که زنانش ، تفنگ را چون کودکی که خود زاییده اند
در آغوش می گیرند

تنها نیستی
زنانت
در زایمان ِ خون و گلوله
خاورمیانه را آبدیده ی تفنگ هاشان می کنند
و
سال ها بعد
در روشنی ایی که به جهان باز می گردانند
گیسوان شان را
سفره ی صلح می کنند
.......