میبینمت

میبینمت

با گونه های به گودی نشسته

چشمان بی رمق

و لبانی که خالیست از لبخند

از فریاد...


میبینمت در کنار باغچه

وقتی که صد قمری خندان

در ذهنت برای جفتشان آوازخوانی میکنند

و دستانت

که صد هزار شعرند

به تنهائی...


میبینمت

با دیروزِ خسته

امروزِ بی حوصله

و فردایی که خدا میداند

کدام خاطره را نشانه رفته است

دستم را به سویت دراز میکنم

قمری ها به پرواز در می آیند

لبانت شاعر میشود

چشمهات

میخندد

و فردا

عیدِ ما خواهد بود!