آسمان بارانیست

آسمان بارانیست
قفسم تنگ و دلم طوفانیست
                       ابر ها در بدنم زندانیست
نیست چتری که پناهم باشد
                آسمان بارانیست ، آسمان بارانیست
از چه انگشت گرفتی به دهن
همگی می دانند
                  همگی می خوانند
متن سرمایهء من را که فقط یک دل بود
                          و تو غارت کردی
داغ رسوایی عشقت گل این پـیـشانیست
                       آسمان بارانیست ، آسمان بارانیست
نا امیدی کمکی دشوار است
خانه از اشک فلک بیزار است
ناودان حنجرهء دیوار است
    که به آواز ترش می گوید :
    چکک خانهء ما در صدد ویرانیست
                      آسمان بارانیست ، آسمان بارانیست
گریه دارد به درون  بام  دلم
ناودان زمزمهء آخر خود را به شکیبایی تهداب سرود
لرزه در قامت دیوار دوید
    دستک از جای افتاد
                   خانه از پای افتاد
                                 وای افسوس افسوس!
بعد ازین منزل من بیشهء سرگردانیست
                          آسمان بارانیست ، آسمان بارانیست