بازگشت سایه ها پارت ۱ 🌚✨️

Reuters of the shadow's 🌚✨️
بازگشت سایه ها 🌚✨️
#Part_1

باد سردی از پنجره‌ی نیمه‌باز اتاقم به داخل می‌وزید و با صدای مهیبی، لیوان کریستالی روی پاتختی را به زمین انداخت و خرد کرد. نفسم تو سینه حبس شد و با قلبی آشفته از خواب پریدم. دستپاچه خودم را به پنجره رسوندم تا اونو ببندم و در همان لحظه، چشمانم به خیابان افتاد. در نم‌نم باران پاییزی که حالا کمی شدت گرفته بود، مردی با کت و شلوار تیره، درست روبروی خانه‌ام ایستاده بود. هیکل درشتش، حتی از دور هم، ابهت خاصی داشت. سرش را بالا گرفته بود و به تک‌تک خانه‌ها نگاه می‌کرد؛ انگار نه در جستجوی آدرسی خاص، که در جستجوی یک چهره آشنا بود. سایه‌اش در نور کم‌فروغ تیر چراغ برق، بلند و وهم‌آلود روی آسفالت خیس خیابان افتاده بود.
قلبم با شدت بیشتری به سینه می‌کوبید. دستم را روی دهانم گذاشتم تا صدای نفس‌های تندم را خفه کنم. مرد ناگهان حرکت کرد. قدم‌هایش آرام و سنجیده بود. نه عجله‌ای داشت و نه تردیدی. مستقیم به سمت خانه‌ی من می‌آمد. تمام بدنم یخ زد. پلک‌هایم را روی هم فشردم و دوباره باز کردم، به این امید که او ناپدید شده باشد. اما نه، نزدیک‌تر شده بود. حالا می‌توانستم جزئیات کت و شلوارش را ببینم، تاریکی موهایش را، و حس سنگینی نگاهش را، هرچند صورتش هنوز در تاریکی پنهان بود.
سپس صدای زنگ در پیچید. یک بار. دو بار. ضربه‌های کوتاه و پشت سر هم که مثل پتک روی اعصابم فرود می‌آمد. زنگ خانه به صدا درآمده بود. صدای کشیده‌شدن پاهایم روی سرامیک سرد آشپزخانه را نشنیدم، فقط وقتی به خودم آمدم که در کنار دیوار سرد ایستاده بودم. پنجره را محکم بستم و پرده را کشیدم، اما تصویر آن مرد از جلوی چشمانم کنار نمی‌رفت. چرا دقیقاً روبروی خانه‌ی من ایستاده بود؟ این سوال مثل خنجری تیز، در تاریک‌ترین گوشه‌های ذهنم فرو رفت و ترس پنهانی را که مدت‌ها بود دفن کرده بودم، دوباره بیدار کرد. سال‌ها بود که تلاش می‌کردم تمام ریشه‌های گذشته‌ام را از بیخ و بن قطع کنم. اسمم را عوض کرده بودم، شهرم را ترک کرده بودم، حتی موهایم را به رنگ دیگری درآورده بودم تا هیچ شباهتی به آن هانای گذشته نداشته باشم. به خودم قول داده بودم که هرگز، هرگز دیگر به عقب نگاه نکنم. اینجا، در این شهر آرام و غریبه، زندگی جدیدی برای خودم ساخته بودم، زندگی‌ای که می‌خواستم بی‌عیب و نقص باشد.
اما آن مرد... آن مرد مرموز، در آن شب بارانی، بوی "سایه‌ها" را با خود آورده بود. بوی گذشته‌ای که هر لحظه نفس کشیدنم را سخت‌تر می‌کرد. به آشپزخانه رفتم و برای خودم یک لیوان آب ریختم. دست‌هایم هنوز کمی می‌لرزیدند. سعی کردم منطقی باشم. شاید یک مسافر عادی بود که گم شده بود. شاید صرفاً یک اتفاق بود. اما قلبم، این منطق را نمی‌پذیرفت. این حجم از ترس ناگهانی که بی‌دلیل نبود، داشت فریاد می‌زد که این مرد عادی نیست.
نمی‌دانستم باید چه کار کنم. آیا باید به پلیس زنگ می‌زدم؟ اما چه می‌گفتم؟ "یک مرد کت و شلواری جلوی خانه‌ام ایستاده بود و زنگ را زد"؟ مضحک بود. هیچ مدرکی، هیچ دلیلی برای ترس واقعی وجود نداشت، جز کابوس‌های شبانه و حس مبهم خطری که همیشه در پس ذهنم کمین کرده بود.
ساعتی در آشپزخانه نشستم، در تاریکی مطلق، فقط به صدای بارانی که به پنجره می‌خورد گوش می‌دادم. هر صدای کوچکی، هر سایه‌ای، مرا به هم می‌ریخت. یادم آمد که متیو قرار بود فردا صبح زود برای قهوه بیاید. حضورش می‌توانست کمی از این تنش را کم کند. اما حتی فکر او هم نمی‌توانست سایه سنگین این نگرانی جدید را از دلم بردارد.
نگاهم به آینه‌ای که روی دیوار بود افتاد. صورتم رنگ پریده به نظر می‌رسید و چشمانم گود رفته بود. این همان هانایی بود که می‌خواستم از آن فرار کنم؟ یا این صورت، نمایانگر زن دیگری بود که سال‌ها با وحشت زندگی کرده بود؟ تنها چیزی که می‌دانستم این بود که بازگشت سایه‌ها، بسیار نزدیک‌تر از آن چیزی بود که فکر می‌کردم.