تو همان

تو همان
مرد غزلهای ناتمامی
که با شعر می آیی
و با لبخند از من دور میشوی
کاش مرا از خود میراندی
کاش مرا میشکستی
و کاش مرا نابود میکردی
هر بار که دوستت دارم
روی لبهایم‌ سبز شد
فقط نگاهم کردی
و آرام گفتی
سهم دیگریست..