(آخرین امید)

(آخرین امید)
آخرین برگ از این شاحه جدا خواهدشد.
شاخه یِ غمزده: بی برگ و نوا خواهد شد.

رهنوردیست : که بگذشته زِ ایامِ شباب .
در کفِ داسِ خزان : رو به فنا خواهد شد.

گلِ زیبا و خوش اندام که شد رهزنِ دل.
زرد و پژمرده از این کهنه سرا خواهد شد

ناتوانی چو بُوَد عاقبتِ جانداران .
شیر هم صید بر این دامِ بلا خواهد شد
.ِ
میرسد بانگ درا : جانبِ گوشِ من و تو.
باقیِ عمر گران : پیش بها خواهد شد .

بی گمان شاخه و این برگ همی گوید عظیم
از فلک هم به تو اینگونه جفا خواهد شد.

با هنرمندیِ آن درزی ایّام : بدان .
جامه ای در خورِ قدِِّ تو عطا خواهد شد.

( شعر از عبدالعظیم عربی = خوزستان)