با مِدادِ رنگی شعرم بهاری می‌کشم

با مِدادِ رنگی شعرم بهاری می‌کشم
بر تن زرد درختان برگ و باری می‌کشم

در قفس تا گل کند آوازهای بلبلان
یک دریچه رو به سمت لاله‌زاری می‌کشم

در درون خوابهای کودکان بی پدر
شانه‌های مهربان غمگساری می‌کشم

تا که در یلدای شبهایم بتابد یاد تو
شمس چشمان تو را عینِ اناری می‌کشم

تا پریشان می‌شود زلفت به روی چهره‌ات
بید مجنونی کنار جویباری می‌کشم

تا که عشقت جاودان باقی بماند در جهان
بر درخت روزگاران یادگاری می‌کشم