به چه دلیل امام حسین(علیه السلام) برای ادامه قیامش به دعو

به چه دلیل امام حسین(علیه السلام) برای ادامه قیامش به دعوت کوفیانی که بی وفایی آنها به این خاندان مسجل بود اعتنا کرد ؟
📔
از جمله عواملی که موجب گردید تا امام حسین( علیه السلام ) کوفه را برای قیام مقدس خود انتخاب کند دعوت گسترده مردم این شهر از آن حضرت( علیه السلام ) بود در حالی که چنین دعوتی با این وسعت و گستردگی، از سوی دیگر شهرها از ایشان به عمل نیامده بود.

پس از مرگ معاویه و آگاهی مردم کوفه از خودداری ابا عبدالله الحسین( علیه السلام ) از بیعت با یزیدو اقامت در مکه، آنان پیک ها و نامه هایشان رابه سوی آن حضرت (علیه السلام ) روانه ساختند و تقاضا نمودند که نزد آنها برود کوفیان اظهار داشتند که آماده هر گونه یاری و جانفشانی در رکاب ایشان می باشند؛[1] به طوری که نقل شده تا دوازده هزار نامه برای حضرت(علیه السلام ) ارسال داشتند.[2]

آنان در این نامه ها اعلام داشتند که چشم انتظار حضرتند و بر کسی دیگر نظر ندارند و متذکر شدند که «بشتاب که باغ ها سرسبزند و میوه ها رسیده اند. زمین خرم است و درختان جامه ی سبز برتن کرده اند. هر گاه خواستی نزد ما بیا که به سوی سپاهی آماده جانبازی در رکاب خویش می آیی.»[3]

نامه های کوفیان و اصرار آنان بر خواسته خویش، حجت را بر امام( علیه السلام ) تمام نمود با این وجود حضرت(علیه السلام) رفتن خویش را به تحقیقات و مشاهدات فرستاده ی ویژه خود مسلم بن عقیل منوط کرد.[4] پس از دریافت نامه مسلم، امام( علیه السلام ) عزم خویش را برای رفتن به کوفه جزم نمود. ایشان در طول سفر خود به سوی عراق بارها و بارها به نامه های کوفیان بر علت رفتن خویش به عراق استناد و استدلال نمودند.[5]

در چنین فضایی، اگر امام( علیه السلام ) برای آغاز نهضت به نقطه دیگری عزیمت می کرد و به دست کارگزاران حکومت، کشته می شد، آیا او را به بی سیاستی و بی تدبیری متّهم نمی کردند؟!با توجه به اینکه حضرت مأمور بودند بر طبق ظاهر عمل کنند و اگر به این دعوت کوفیان جواب مثبت نمی دادند و کشته می شدند،حداقل چیزی که مطرح می شد این بود که:چرا امام حسین(علیه السلام) دعوت کوفیان را نپذیرفته بودند؟شاید اگر دعوت آنها را می پذیرفتند قیام به پیروزی منجر می شد؟



پی نوشتها
[1]. تاریخ طبری،ج5، صص352-353؛ البلاذری، انساب الاشراف، ج3، صص157-158؛ شیخ مفید؛ ارشاد، ج2، ص38 و ابن ­اعثم؛ الفتوح، تحقیق علی شیری، بیروت، دارالأضواء، چاپ اول، ص1991، ج5، صص28-29
[2]-سید بن طاوس؛ اللهوف، تهران، جهان، 1348ش، ص17.
[3]-. تاریخ طبری، پیشین، ص353؛ البلاذری، انساب الاشراف، پیشین، صص158-159؛ مسکویه، تجارب الامم،ج2، ص40
[4]. تاریخ طبری،پیشین، ص353 و ابن ­اثیر، الکامل فی التاریخ، ج4، ص21
[5]. تاریخ طبری،پیشین، صص383 و 402و ابن­ اثیر، الکامل، پیشین،صص 38 و 47؛ شیخ مفید؛ ارشاد، پیشین، صص71-72؛ مسکویه، تجارب الامم،پیشین، ص40 و الکوفی، ­ابن­ اعثم؛ الفتوح، ج4، ص78.