این عکس، دلخراش نیست. اما حاملِ تضادِ عجیبی است. یک عضوِ

این عکس، دلخراش نیست. اما حاملِ تضادِ عجیبی است. یک عضوِ «داعش» اسیر شده. و در کنترل پیشمرگهاست. یک پیشمرگِ کورد، به‌آرامی به او آب می‌دهد. باآنکه چشمانش بسته است. اینجا همان جغرافیایی است که دیروز ده‌ها کودک از تشنگی جان سپردند. این صحنه می‌توانست به‌گونه‌ای دیگر باشد. عکاس اگر یک عضو داعش می‌بود، اکنون با چنین فضایی روبرو بودیم: یک جسد، حجمِ زیادی خون، یک پرچمِ سیاه و لبخندهای موذیانه و پیروزمندانه چند عضوِ داعش. وقتی کُشتنِ یک تروریستِ خطرناک هیچ پیامدی ندارد، نکشتنش در چنین موقعیتی، معنادار است. آبی که این تروریست می‌نوشد، همان آبی است که اگر به کودکان شنگال می‌رسید، اکنون زنده می‌ماندند. این عکس را باید دید. انسان ماندن، در لحظه ای که می‌توان و باید کُشت، یک مازوخیسمِ احمقانه، اما زیباست...