️مرگ کبوتر حرم

️مرگ کبوتر حرم



واژه ها فروتنانه و فخرآمیز به سجده می افتند با دیدن این تصویر طاقتسوز ... و قلم ناتوان است و بیان و بلاغت لال ؛ لالِ لال... حسی از غبطه، آمیخته با آهی حسرتبار با نگاه هایمان گره می خورد و زبان حال همهء ما ، بی تردید، این سخن است:
__خوشا به حالت کبوتر .. .. چه کرده ای که توفیقی چنین نصیبت شده است؟
__ولایی زیستم، حسینی و دلسپرده به گنبدش که عرش خداست.. آن زیستنم ،این مُردنم را به مژدگانی عطا کرده اند.
__چگونه حسینی و دلسپرده زیستی، کبوتر؟
__ با یقینی کوهسان و بی زوال به حقانیت آل آلله، هر بامداد و شامگاه گریستم با حیرتی جانسوز میان قبه ها و خیابان بهشتیِ بین الحرمین ،سعی وصفا کردم، و در آسمان آبی کربلا پر باز کردم و پرواز کردم .
__ مرا چگونه سوختن بیاموز ، کبوتر.
__سنتِ گریستنِ بامدادی و شامگاهی را به تبعیت از خونخواهِ راستین ، عمل کن. این، هم زیستنِ ولایی است و هم مردن ولایی.
و همیشه به افق چشم بدوز تا طلوع را از مغرب ببینی و در انتظارش "بایست".
__ ...

مرگی چنین شیرین آرزومیکنم با انتظاری هدفمند و رجعتی مبارک...