اینم تقدیم به اقامون ﺑﻮﺩﻥ

اینم تقدیم به اقامون ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﻭﯾﺎﯼ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻧﻮﺷﺖ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻭ ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻥ ﺳﺮﻭﺩ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﻗﺼﻪ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻭﺳﻌﺖ ﺗﻠﺨﯽ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﻮ ﻓﺎﻧﻮﺳﯽ ﺑﻪ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺩﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ … ﻭ ﻣﻦ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻏﺮﺑﺖ ﺯﺩﻩ ﺍﯾﯽ ﺩﺭ ﺍﻏﻮﺵ ﺑﯽ ﮐﺮﺍﻥ
ﺩﺭﯾﺎﯼ ﺑﯽ ﮐﺴﯽ
ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺳﺎﺣﻞ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﻢ ﻭ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﻢ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﺒﻨﻢ ﺯﻻﻝ ﺍﺣﺴﺎﺳﺖ ﺯﻧﮕﺎﺭ ﻏﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺑﺸﻮﯾﺪ
ﮐﺎﺵ ﻗﻠﺐ ﻭﺳﻌﺖ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﺷﻤﻊ ﺑﺎ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺍﻟﻔﺖ ﻣﯽ
ﮔﺮﻓﺖ
ﮐﺎﺵ ﺗﻮﯼ ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﻨﺪﻩ ﻫﻢ ﺍﺯ ﮔﺮﯾﻪ ﺳﺒﻘﺖ
ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ