ضربه خورديم و شكستيم و نگفتيم چرا???

ضربه خورديم و شكستيم و نگفتيم چرا???
ما دهان از گله بستيم و نگفتيم چرا ???
جاى بنشين و بفرما "بتمرگى" گفتند!!!
ما شنيديم و نشستيم و نگفتيم چرا ???
"تو" نگفتيم و "شما"يى نشنيديم هنوز!
ساده مثل كف دستيم و نگفتيم چرا ???
"دل" سپرديم به آن "دال" سر دشمن و دوست!!!
"دشمن" و "دوست"پرستيم و نگفتيم چرا???
چه "چراها" كه شنيديم و ندانيم "چرا" ???
ما همين بوده و هستيم و نگفتيم چرا???




ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺍﺳﺖ...
ﮔﻞ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎﺷﺖ!
ﮔﻞ ﻧﮑﺎﺭﯼ؛ ﻋﻠﻒ ﻫﺮﺯ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﯽ ﺭﻭﯾﺪ ...
ﺯﺣﻤﺖ ﮐﺎﺷﺘﻦ ﯾﮏ ﮔﻞ ﺳﺮﺥ ...
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺯﺣﻤﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮﺯﮔﯽ ﯾﮏ ﻋﻠﻒ ﺍﺳﺖ!
ﮔﻞ ﺑﮑﺎﺭﯾﻢ؛ ﺯﯾﺎﺩ!
ﺗﺎ ﻣﺠﺎﻝ ﻋﻠﻒ ﻫﺮﺯ، ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﺸﻮﺩ.
ﺑﯽ ﮔﻞ ﺁﺭﺍﯾﯽ ﺫﻫﻦ
ﻧﺎﺯﻧﯿﻨﻢ ﻫﺮﮔﺰ
ﺁﺩﻡ، ﺁﺩﻡ ﻧﺸﻮﺩ ...