بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
شاید ظاهر سؤال بسیار ساده و از روی عاطفه و حس انسان دوستی باشد، اما مسئله بسیار مهمی است و در تحقق آن نکات بسیار دقیق، ظریف و شروط بسیار نقش‌آفرینی باید مورد توجه قرار گیرد که فقط به چند محور آن اشاره می‌گردد:
الف)- حکما اصطلاحی در استدلال عقلی دارند مبنی بر این که معطی شیء، نمی تواند خودش فاقد آن شیء باشد، یعنی: کسی که چیزی را ندارد، نمی‌تواند آن را به دیگری عطا کرده و ببخشد.
پس ما باید ابتدا دقت کنیم که آیا اولاً خودمان اسلام عزیز را در سطح مورد انتظار و قابل قبول ظرفیت خودمان می شناسیم که به دیگران بشناسانیم؟ و ثانیاً اصلاً خودمان مسلمان تسلیم امر خدا هستیم تا بخواهیم دیگران را مسلمان کنیم؟ چقدر؟
امیرالمؤمنین، امام علی علیه‌السلام فرمودند: اَکبَرُ العَیبِ اَن تَعیبَ ما فیک مِثلُهُ - یعنی: بزرگ‌ترین عیب آن است که آنچه را که مانند آن در خود توست عیب بشماری. لذا اغلب امثال ما که مسلمانی خودشان معیوب و ناقص و گاهی کلاً معوج است، نباید و نمی‌توانند به فکر مسلمان کردن نامسلمانان باشند.
ما خودمان راحفظ کرده و نگران نامسلمان شدن مسلمانان به خاطر رفتارها و گفتار هایمان باشیم، اولی‌تر از این است که نا مسلمانان را مسلمان کنیم.
ب ) -درآموزه‌های قرآنی و حدیثی اسلامی بسیار تأکید شده است که سلسله مراتب در آموزش، پرورش، تعلیم، تربیت و به طور کلی هر نوع رسیدگی به دیگران باید رعایت شود وابتدا نیز از خود شخص شروع می شود.
به دعای حضرت ابراهیم علیه‌السلام توجه کنیم؛ خلیل‌الله است، نبی‌الله است، رسول الله است و امام نیز شده است، اما به هنگام دعا برای هدایت که مستلزم برپایی ستون دین، یعنی نماز است، اول خودش را دعا می‌کند، بعد فرزندان و اهل بیتش را و بعد پدر و مادرش را و سپس سایر مؤمنین را مشمول دعایش قرار می‌دهد: رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلاَةِ وَمِن ذُرِّيَّتِي رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَاء - پروردگارا، مرا بر پا دارنده نماز قرار ده و از اولاد من نيز نمازگزاران قرار ده، (40)
ربَّنَا اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِلْمُؤْمِنِينَ يَوْمَ يَقُومُ الْحِسَابُ - و اى پروردگار، دعاى مرا اجابت نما، پروردگارا! بر من و بر پدر و مادرم و برمؤمنان ببخشاى در روزى كه حساب برپا مىشود.(41)(سوره ابراهیم آیه 40 و 41)
ج)اهل بیت علیهم‌السلام بسیار تأکید نموده‌اند که دیگران را با عمل دعوت کنید. صرف اتکا به سخن گفتن کافی نیست و اگر کافی بود، خداوند متعال پیامبران و اولیایش را اسوه حسنه و امام قرار نمی داد.(ادامه دارد...)
پاسخ قسمت اول :
شاید ظاهر سؤال بسیار ساده و از روی عاطفه و حس انسان دوستی باشد، اما مسئله بسیار مهمی است و در تحقق آن نکات بسیار دقیق، ظریف و شروط بسیار نقش‌آفرینی باید مورد توجه قرار گیرد که فقط به چند محور آن اشاره می‌گردد:
الف)- حکما اصطلاحی در استدلال عقلی دارند مبنی بر این که معطی شیء، نمی تواند خودش فاقد آن شیء باشد، یعنی: کسی که چیزی را ندارد، نمی‌تواند آن را به دیگری عطا کرده و ببخشد.
پس ما باید ابتدا دقت کنیم که آیا اولاً خودمان اسلام عزیز را در سطح مورد انتظار و قابل قبول ظرفیت خودمان می شناسیم که به دیگران بشناسانیم؟ و ثانیاً اصلاً خودمان مسلمان تسلیم امر خدا هستیم تا بخواهیم دیگران را مسلمان کنیم؟ چقدر؟
امیرالمؤمنین، امام علی علیه‌السلام فرمودند: اَکبَرُ العَیبِ اَن تَعیبَ ما فیک مِثلُهُ - یعنی: بزرگ‌ترین عیب آن است که آنچه را که مانند آن در خود توست عیب بشماری. لذا اغلب امثال ما که مسلمانی خودشان معیوب و ناقص و گاهی کلاً معوج است، نباید و نمی‌توانند به فکر مسلمان کردن نامسلمانان باشند.
ما خودمان راحفظ کرده و نگران نامسلمان شدن مسلمانان به خاطر رفتارها و گفتار هایمان باشیم، اولی‌تر از این است که نا مسلمانان را مسلمان کنیم.
ب ) -درآموزه‌های قرآنی و حدیثی اسلامی بسیار تأکید شده است که سلسله مراتب در آموزش، پرورش، تعلیم، تربیت و به طور کلی هر نوع رسیدگی به دیگران باید رعایت شود وابتدا نیز از خود شخص شروع می شود.
به دعای حضرت ابراهیم علیه‌السلام توجه کنیم؛ خلیل‌الله است، نبی‌الله است، رسول الله است و امام نیز شده است، اما به هنگام دعا برای هدایت که مستلزم برپایی ستون دین، یعنی نماز است، اول خودش را دعا می‌کند، بعد فرزندان و اهل بیتش را و بعد پدر و مادرش را و سپس سایر مؤمنین را مشمول دعایش قرار می‌دهد: رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلاَةِ وَمِن ذُرِّيَّتِي رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَاء - پروردگارا، مرا بر پا دارنده نماز قرار ده و از اولاد من نيز نمازگزاران قرار ده، (40)
ربَّنَا اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِلْمُؤْمِنِينَ يَوْمَ يَقُومُ الْحِسَابُ - و اى پروردگار، دعاى مرا اجابت نما، پروردگارا! بر من و بر پدر و مادرم و برمؤمنان ببخشاى در روزى كه حساب برپا مىشود.(41)(سوره ابراهیم آیه 40 و 41)
ج)اهل بیت علیهم‌السلام بسیار تأکید نموده‌اند که دیگران را با عمل دعوت کنید. صرف اتکا به سخن گفتن کافی نیست و اگر کافی بود، خداوند متعال پیامبران و اولیایش را اسوه حسنه و امام قرار نمی داد.(ادامه دارد...)
- ۱.۴k
- ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط