گاه

گاه
می رویم تا برسیم....
کجایش را نمیدانیم!!
فقط میرویم تا برسیم
 بی خبر از آن که همیشه رفتن راه رسیدن نیست...
  
 گاه
برای رسیدن باید نرفت....
باید ایستاد
و نگریست...
    باید دید
شاید رسیده باشی و ادامه دادن فقط دورترت کند
   باید ایستاد
و نگریست
به مسیر طی شده
 
  گاه رسیده ای و نمی دانی....
   
و گاه در ابتدای راهی و گمان می کنی رسیده ای
   
مهم رسیدن نیست
مهم آغاز است
   . که گاهی هیچ وقت نمی شود......


این شروع با پروانه ها بهانه بود
بهانه برای یک آغاز .....
پست های امروز صبح به احترام بچه های پروانه ایی....
کودکانه هایی که فرصت پرواز ندارند
وگاهی آنقدر نحیف و زخم خورده اند که حتا نمی شود در آغوش گرفتشان...
لذت دویدن،کودکانه خندیدن، رها خندیدن....آرزوهای بزرگ بچه های پروانه ایی...