آخرین ترانه |

آخرین ترانه |



نقاشی شده، نه خالی
نقاشی شده خانه من
با رنگهایی سرشار
از شورمندی و شوربختی های بزرگ.

از زاری ها بازخواهد گشت
از آنجا که رفته بود،
با میز متروک
با تخت خواب ویران.

بر بالش ها
بوسه ها شکوفه خواهند داد.
و ملافه، به دور تن
بر ساقه سخت خواهد پیچید
شبانه و عطرآگین.

نفرت، در پشت پنجره ها
رنگ می بازد.

پنجه ها نرم خواهند بود.

بگذارید که امیدوار باشم.