دلتنگی‌های آدمی را

دلتنگی‌های آدمی را
باد ترانه‌یی می‌خواند،
رویاهایش را
آسمان پر ستاره نادیده می‌گیرد،
و هر دانه‌ی برفی
به اشکی نریخته می‌ماند.

سکوت
سرشار از سخنان ناگفته است
از حرکات ناکرده
اعتراف به عشق‌های نهان
و شگفتی‌های بر زبان نیامده.

در این سکوت
حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو
و من.


مارگوت_بیکل 💫
ترجمه‌ی؛ احمد_شاملو