کاش میشد بچگی را زنده کرد...

کاش میشد بچگی را زنده کرد...

کودکی شد کودکانه گریه کرد...

کاش میشد قهر کرد...

قهر قهر!!

بعد قهر :

کاش میشد شعر قهر قهر

تا قیامت را سرود...

آن قیامت که دمی بیشتر نبود...

آن دمی که دمی آنرا می ربود...

کاش میشد با دو انگشت لطافت

شعر آشتی آشتی تا قیامت را سرود...

کاش میشد با مدادرنگی روی دیوار

بیرنگی آهسته نوشت...

با دوپای لرزان از عبور عابران!

کاش میشد...

گوله برف را/...زنگ در را/...

توپ گرد را/...برگ گل را/...

کودکی را با خود آورد...

ووووووای ببین..............

فاصله با کودکی هامان چه کرد!!...

کاش میشد بچه گانه خنده کرد!!!
. . .

*NARGES* 12/7/94