خداست انسان

خداست انسان

وقتی رویا می بافد

و گدا

وقتی اندیشه می کند

و وقتی خالی از شوربه جا می ماند

پسرکی است نابکار

که پدر از خانه رانده اش

نگاهش خیره به سکه های ناچیزی در دست

که سر راهی پدراست از سر ترحم