ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺧﻨﺪﻳﺪﻡ

ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺧﻨﺪﻳﺪﻡ
ﭼﻮﻥ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﺗﻮ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﺍﺯ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﯼ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺳﻴﺐ ﺭﺍ ﺩﺯﺩﻳﺪﻱ
ﭘﺪﺭﻡ ﺍﺯ ﭘﻲ ﺗﻮ ﺗﻨﺪ ﺩﻭﻳﺪ
ﻭ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﺴﺘﻲ ﺑﺎﻏﺒﺎﻥ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﭘﺪﺭ ﭘﻴﺮ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺧﻨﺪﻳﺪﻡ
ﺗﺎ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺳﺦ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﺑﺪﻫﻢ
ﺑﻐﺾ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﻟﻴﻚ
ﻟﺮﺯﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻣﻦ ﻭ
ﺳﻴﺐ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺯﺩﻩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺑﻪ ﺧﺎﻙ
ﺩﻝ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ : ﺑﺮﻭ
ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻲ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺴﭙﺎﺭﺩ
ﮔﺮﻳﻪ ﺗﻠﺦ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻭ ﻣﻦ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﻦ ﺁﺭﺍﻡ ﺁﺭﺍﻡ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﺑﻐﺾ ﺗﻮ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﻛﻨﺎﻥ
ﻣﻲ ﺩﻫﺪ ﺁﺯﺍﺭﻡ
ﻭ ﻣﻦ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻛﻨﺎﻥ ﻏﺮﻕ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺪﺍﺭﻡ
ﻛﻪ ﭼﻪ ﻣﻲ ﺷﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﺳﻴﺐ ﻧﺪﺍﺷﺖ