بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
اما بدیهی است که بسیاری، به رغم میل شدید به حضور، نمی توانند شرکت نمایند.
تجمعات شبانه : تجمعات شبانۀ مردم در میادین و خیابانها نیز یک مراسم تشریفاتی و عادتی نمیباشد، بلکه یک حرکت بزرگ جهادی، در دفاع از دین و میهن اسلامی - یک رویایی بزرگ با دشمنان و مهاجمان - یک محافظت گسترده از دین، کشور و ملّت در برابر فتنه های نفوذیها، منافقان، تجزیه طلبان، و سایر توطئهها می باشد، مضافاً بر این که خواست و عزم راسخ مردم را همگان نشان میدهد و نقش بسیار مؤثری در حمایت از ولایت و نیز تصمیمات سیاسی و حتی نظامی مسئولان دارد؛و البته بزرگترین و قویترین پشتوانۀ امید بخش رزمندگان می باشد.
واجب عینی یا کفایی: مشارکت در میدان نبرد و جنگ میدانی نیز برای کسانی که میتوانند مشارکت داشته باشند، واجب عینی میباشد؛ چنان که فرمود: قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُمْ بِوَاحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَى وَفُرَادَى - بگو: من شما را فقط به یک حقیقت اندرز می دهم و آن اینکه دو دو و یک یک برای خدا قیام کنید.(سوره سبأ آیه 46)
لذا هر کسی، به هر شکل و به هر مقداری که بتواند، در آن شرکت می نماید و اگر هیچ کاری از او ساخته نباشد، دست کم دعا میکند؛اما ممکن است اعلام آمادگی برای حضور، به مراتب بیش ازنیاز،شرایط، امکان جذب وضرورت باشد،لذافرماندهان، اعلام کفایت میکنند و تکلیف از دیگران ساقط میشود. لذا از خود میپرسیم:
1-آیا امام امّت،حضرت آیت الله سید مجتبی حسینی خامنه ای، پایان تجمعات را امر فرمودهاند، یا اعلام کفایت نمودهاند؟
2- آیا خودمان تشخیص دادهایم که به حدّ ضرورت شرکت نمودهایم و دیگران به حدّ کفایت حضور دارند؟
3 - آیا شرایط موجود، ضرورت تداوم را ایجاب نمیکند،یا آن که میادین و خیابانها،بیش ازاین ظرفیت پذیرش حضور مردم را ندارند؟
دشمن شناسی : یکی از راه کارهای تشخیص اولویت ها، نگاه به مواضع دشمنان می باشد.
حضور در نهضت اربعین، یا حضور مردم در میادین و خیابان ها، هر دو در یک خط است، لذا هر دو دشمن را میترساند، نگران و غضبناک می سازد، اما به راحتی می توان تشخیص داد که حضور در کدام میدان، دشمن را بیشتر میترساند - و کمرنگ شدن حضوردرکدام میدان، سبب خوشحالی دشمن می گردد؟(ادامه دارد...)
پاسخ قسمت دوم :
اما بدیهی است که بسیاری، به رغم میل شدید به حضور، نمی توانند شرکت نمایند.
تجمعات شبانه : تجمعات شبانۀ مردم در میادین و خیابانها نیز یک مراسم تشریفاتی و عادتی نمیباشد، بلکه یک حرکت بزرگ جهادی، در دفاع از دین و میهن اسلامی - یک رویایی بزرگ با دشمنان و مهاجمان - یک محافظت گسترده از دین، کشور و ملّت در برابر فتنه های نفوذیها، منافقان، تجزیه طلبان، و سایر توطئهها می باشد، مضافاً بر این که خواست و عزم راسخ مردم را همگان نشان میدهد و نقش بسیار مؤثری در حمایت از ولایت و نیز تصمیمات سیاسی و حتی نظامی مسئولان دارد؛و البته بزرگترین و قویترین پشتوانۀ امید بخش رزمندگان می باشد.
واجب عینی یا کفایی: مشارکت در میدان نبرد و جنگ میدانی نیز برای کسانی که میتوانند مشارکت داشته باشند، واجب عینی میباشد؛ چنان که فرمود: قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُمْ بِوَاحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَى وَفُرَادَى - بگو: من شما را فقط به یک حقیقت اندرز می دهم و آن اینکه دو دو و یک یک برای خدا قیام کنید.(سوره سبأ آیه 46)
لذا هر کسی، به هر شکل و به هر مقداری که بتواند، در آن شرکت می نماید و اگر هیچ کاری از او ساخته نباشد، دست کم دعا میکند؛اما ممکن است اعلام آمادگی برای حضور، به مراتب بیش ازنیاز،شرایط، امکان جذب وضرورت باشد،لذافرماندهان، اعلام کفایت میکنند و تکلیف از دیگران ساقط میشود. لذا از خود میپرسیم:
1-آیا امام امّت،حضرت آیت الله سید مجتبی حسینی خامنه ای، پایان تجمعات را امر فرمودهاند، یا اعلام کفایت نمودهاند؟
2- آیا خودمان تشخیص دادهایم که به حدّ ضرورت شرکت نمودهایم و دیگران به حدّ کفایت حضور دارند؟
3 - آیا شرایط موجود، ضرورت تداوم را ایجاب نمیکند،یا آن که میادین و خیابانها،بیش ازاین ظرفیت پذیرش حضور مردم را ندارند؟
دشمن شناسی : یکی از راه کارهای تشخیص اولویت ها، نگاه به مواضع دشمنان می باشد.
حضور در نهضت اربعین، یا حضور مردم در میادین و خیابان ها، هر دو در یک خط است، لذا هر دو دشمن را میترساند، نگران و غضبناک می سازد، اما به راحتی می توان تشخیص داد که حضور در کدام میدان، دشمن را بیشتر میترساند - و کمرنگ شدن حضوردرکدام میدان، سبب خوشحالی دشمن می گردد؟(ادامه دارد...)
- ۱۰۰
- ۰۹ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط