نه تو می مانی و نه اندوه

نه تو می مانی و نه اندوه
و نه هیچیک از مردم این آبادی…
*به حباب نگران لب یک رود قسم*
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،
غصه هم می گذرد
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند…
لحظه ها عریانند.
به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز…
“سهراب سپهری”