منم یه زمانی فکر می کردم که زندگی اجباره،

منم یه زمانی فکر می کردم که زندگی اجباره،
اما نه؛
زندگی سراسر اختیاره!
تو کاملا مختاری که راه رفتن توی یه مسیر جنگلی رو انتخاب کنی یا یه مسیر کوهستانی
کاملا حق انتخاب داری که قدم توی شن‌زار بزاری یا توی دریا...
زندگی سراسر تنوعه برای انتخاب کردن های تو؛
اگه توی ی مسیر صحرایی به دنیا اومدی و دوستش نداشتی، اشکالی نداره؛
تو مختاری که مسیرت رو به سمت دیدن ماهی های رنگارنگ اقیانوس تغییر بدی یا اینکه به هوای دیدن قورباغه ها توی مرداب ها پا بزاری...
یا حتی توی همون صحرا بمونی و غر بزنی که چرا قراره از اینجا شروع کنی...!
🍀
مهم اینه که هیچ کدوم از این محیط ها بد نیستن، هر کدوم چیز هایی دارن که اون یکی نداره؛ و میشه از همه چیز هایی که وجود داره هم به شیوه ای خوب و هم بد و رنجنده استفاده کرد؛ صحرا گرمای محبت آمیز آغوش خورشید رو داره اما زیادی گرمه، جنگل موسیقی طراوت بخش پرنده ها رو داره و پر از حیوانات خطرناک می تونه باشه، دریا صدف های درخشان داره و همین طور امواجی که گاهی سوار بر باد میان دنبالت تا ببلعنت...
اما تو، می تونی هر کدوم از این ها که دوست داشته باشی انتخاب کنی، هیچکدوم به طرز مطلق امن و زیبا نیستن اما به هیچ وجه نمیشه بهشون گفت موقعیت های بد...
پس سعی کن به جای غر زدن، مسیر دلخواهت رو درست انتخاب کنی!
🍀