رایا نمی‌دونم چه قدر باید بگذره تا ماها زندگی کردن و یاد

رایا نمی‌دونم چه قدر باید بگذره تا ماها زندگی کردن و یاد بگیریم؟ یاد بگیریم تیکه‌های دلمون رو از گذشته و تیکه‌های سرمون رو از آینده پس بگیریم؟ چند تا روز و ماه و سال و باید حروم کنیم تا انقدر بزرگ شیم که با هر نیمه شبی، با هر بارونی، با هر پاییزی چند سال پرت نشیم به عقب؟ یا بالاخره کی این «تهش چی میشه‌»ی لعنتی دست از سرمون برمی‌داره؟ تا کی باید جاده‌ها رو قربانی کنیم که برسیم؟
تو تمام دنیا هیچی مثل آدمایی که زیر بارون راه میرن غمگینم نمی‌کنه. آدمایی که خودشون اینجان و با هر قطره پرت میشن به یه نرسیدن، به یه نشدن، به یه نخواستن... کاش یادمون بمونه زندگی بالاخره یه جا ما رو بین این «ای کاش‌ها» و «تهش چی می‌شه‌ها» ول میکنه‌میره. میره و دیگه برنمی‌گرده.
دیدگاه ها (۱)

‌ موفقیت یه نقطه نیست، یه مسیره که باید یاد بگیریم، توی این ...

سلام بچه‌ها، بفرمایید صبحونه، نوش جونتون، من همیشه فکر میکنم...

عاشقانه های شبنم

عاشقانه های شبنم درکنارکارزیبای خواهر خوبم

ما هیچ وقت شمارو مجبور نمی کنیم که برو ارز ترجیحی راه بنداز ...

این پارت رو یادم رفتDo I love him, or do I hate him?P³²ویو ج...

آی زن!در سرانگشتانت چه می‌گذشتآن هنگام که قالیِ جان مرا می‌ب...

پارت ۷۰

سلام ، خانم سخنگوی دولت محترم جناب آقای دکتر پزشکیان قصد بی ...

🪶🎈🪶🎈🪶🎈⁨وقتى تولدم نزديك ميشه،بيشتر از اينكه به بزرگتر شدنم ف...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط