"... مردمی را،

"... مردمی را،
که " آبِ قنات" ندارند،
به جست و جوی " آبِ حیات"،
در پیِ اسکندر روانه کردن،
و قصه‌ی خضر در گوشِ‌شان خواندن،
شیطنتِ بدی است.
آنها که "عشق" را،
در زندگیِ خلق،
جانشینِ "نان" می‌کنند،
فریب‌کاران‌اند،
که نامِ فریبِ‌شان را،
زُهد گذاشته‌اند.
مردمی که،
"معاش" ندارند،
"معاد" ندارند!
و هرگاه،
"فقر"،
از دری وارد می شود،
"دین"،
از درِ دیگر خارج می شود!..."