نامهای از من به عزیزکم

نامه‌ای از من به عزیزکم؛
تا به حال با خودت فکر کردی چه‌قدر نامردی عزیزکم ؟ چطور میتوانی مرا به حال خودم بگذاری، منی که عاشقِ تو بودم.. زندگی‌ام بدونِ تو خاکستری بود، خاکستریِ خاکستری؛
عزیزکم از وقتی مرا ترک کردی، خودِ واقعی‌ام نشدم.. یا بهتر بگویم اصلا خودم نبودم! عاشق شده بودم، عاشقِ کسی که مرا دوست نداشت، کسی که با من خوشحال نبود، کسی که مرا نمی‌خواست. اما من عاشقتم! چه کنم ؟ چه‌طور تورا بیخیال شوم عزیزدلِ من؟ چه‌طور بدونِ تو زندگی کنم عزیزکم ؟ چه‌طور به تو فکر نکنم عزیزکم ؟ چه‌طور .. من هیچوقت نتوانستم تورا فراموش کنم، چون تو نیمه گمشده من بودی ابیِ من، چه کنم ؟
کاش می‌توانستم آن زمان هارا برگردانم، آن خوشحالیِ تظاهری.. آن حسِ خوب.. کاش میشد همه‌چیز مثل قبل میشد، کاش می‌توانستم همه‌چیز را برگردانم و تو متعلق به من بودی، کاش بیشتر مراقبِ تو بودم.. کاش بیشتر به تو میگفتم که چه حسی نسبت به تو دارم.. کاش میفهمیدی در قلب من چه شده! کاش می‌توانستی مرا ببینی عزیزکم ؛ من بدون ِ تو پو‌چ‌ام، کاش می‌توانستم تورا در کنجِ جهان ببینم، دلم میخواست به دلتنگی هایم پایان دهم، اما نمیشد ! چون هیچوقت نمی‌توانستم خوابش را هم ببینم که تو پیشِ من باشی عزیزکرده.
‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌